De naam van de Stichting

Stichting voor psychisch-geestelijke en natuurlijke levensprincipes. Het hield me al een tijdje bezig. Waarom heeft men in vredesnaam destijds voor zo'n lange en moeilijk te onthouden naam gekozen? In het Duits is de naam nog langer: 
Verein zur Förderung seelisch - geistiger und natürlicher Lebensgrundlagen in Deutschland e.V.

Gisteren spitte ik met een vriendin dozen met oude papieren over Bruno door om te kijken wat we inmiddels gedigitaliseerd hadden en wat weg kon. Toevallig of niet, ik kwam het verslag tegen, op de schrijfmachine getypt, over de oprichting in 1958 in Duitsland en hoe men tot de naam gekomen is.

(Ter verduidelijking voor degenen die al niet meer weten wat een floppy disc (dat is die hiëroglief op je werkbalk voor het opslaan), walkman, laat staan een schrijfmachine is: op de foto zie je zo'n exemplaar van het populaire merk Olympia. Zeer aan te bevelen als je tegen de sleepwet bent.)

Bruno Gröning wilde zijn werk in een georganiseerd raamwerk onderbrengen. Er werden verschillende namen geopperd. De groep uit Herford zei: "Wereldgemeenschap", anderen "Vriendenkring Bruno Gröning", weer anderen "Bond voor onderzoek van de Gröning genezingsmethodes" of "Gröning Bond" en tenslotte werd het "Verein zur Förderung seelisch-geistiger und natürlicher Lebensgrundlagen".

Bruno Gröning maakte ondertussen de volgende aantekeningen:

GOTT VATER - seelisch
GOTT SOHN - organisch - (natuurlijk)
GOTT HEILIGER GEIST - geistig.

Met deze woorden en uit zijn verdere aantekeningen blijkt de fundamentele betekenis van de organisatie van zijn werk en worden voor het eerst de geestelijke wortels zichtbaar.

De drie-eenheid De Vader, de Zoon en de Heilige Geest. 
God heeft ons naar zijn beeld geschapen: De drie-eenheid Lichaam, Ziel en Geest.

Onze Nederlandse stichting vertaalde de drie-eenheid naam van haar Duitse zusterorganisatie in Stichting voor psychisch-geestelijke en natuurlijke levensprincipes. Voor het woord seelisch werd het Griekse woord psyche gekozen.

In het Nieuwe Testament, dat geschreven is in het Grieks, is de psyche de ziel.

Het is een stuk duidelijker voor me geworden - dat mag ook wel eens na 25 jaar.

JvV

Tijdgenote Hilde Riedinger: Twijfel niet!

Hilde en Hermann Riedinger met Bruno Gröning

Hilde Riedinger:

Mijn man en ik kwamen herhaaldelijk naar de gemeenschap, in het bijzonder als Bruno Gröning daar sprak. En bij zo'n gelegenheid maakten wij het volgende mee. Aan het eind van de voordracht, die als altijd overweldigend was, ging Bruno Gröning langs de mensen en gaf ze een hand, wat hij maar zelden deed. 

Op de voorste rij zat een vrouw, die - toen Gröning haar een hand wilde geven - zei: "mijnheer Gröning, dat kan  ik niet, ik heb een lamme arm!" Bruno Gröning was aangedaan door deze houding en ging verder. 

Deze vrouw had die avond alles kunnen bereiken, maar door haar gebrek aan geloof heeft ze alles verspeeld. Dit gebeurde ondanks dat ik voor de voordracht allen indringend had voorgehouden  "laat de gedachten over ziekte terzijde, geloof in het goede en in de orde in uw lichaam. Want om dit te bereiken bent u hier toch gekomen."

Zulke gevallen van twijfel bij hulpzoekenden hebben wij meermaals meegemaakt, naast het grote aantal welslagen.

Hilde Riedinger's herinneringen aan Bruno Gröning - Huilen na de schrik en nare dingen niet meer oprakelen

Op weg naar een Bruno Gröning voordracht in Villingen kregen wij een auto ongeluk. Behalve wat blikschade was er niets ernstigs aan de hand. Ik was echter in shock. 

Gedurende de voordracht in Villingen moest ik heel plotseling huilen, Bruno Gröning kwam naar mij toe en zei: "dat is de schrik." Al gauw daarop loste zich de verkramping in mij op. Tranen werken altijd bevrijdend en wanneer een mens niet meer kan huilen, dan blijft hij verkrampt van binnen. Zich losmaken van zo'n pech kan men alleen door het opnemen van goede en opbeurende gedachten. 


Daarom maant Bruno ons altijd: "Blijf af van het kwaad." "Rakel niet iedere keer het slechte op, anders wordt u niet vrij."

Men moet altijd de discipline hebben om de eenvoudige, maar moeilijk in praktijk te brengen woorden van Bruno Gröning te begrijpen. Hij zei:

"De mens handelt volgens zijn wil. Zo de wil is, zo is de gedachte.

De gedachte beweegt de mens naar de daad.

Wil je het goddelijke ervaren, dan moet je er naar streven. 

Houd van het leven, God, God is overal.

Er is veel wat niet kan woorden verklaard, maar niets wat niet kan gebeuren."

Wij zijn het lot dankbaar dat het ons vergunt is om Bruno Gröning mee te maken, maar hem  begrijpen en zijn leer verwezenlijken, dat is niet zo eenvoudig. Men moet voor het welslagen voortdurend vastberaden blijven.  En daarbij kan een goede partner of de doelbewuste leiding van een bevlogen gemeenschap veel bijdragen. Ons doel moet dus zijn om te volgen wat Bruno Gröning ons leert en in harmonie met het oneindige - het goddelijke te komen.

Dit doel te bereiken wens ik alle vrienden van Bruno Gröning toe.

Bruno Gröning: Geef de leer door

" Het zou fundamenteel verkeerd zijn, als zowel de een als de ander deze grote leer, de leer van God, alleen voor zich zou (willen)".

Jaap Hiddinga over Boodschappers van God

Jaap Hiddinga studeerde kwantumnatuurkunde en chemie. 
Al vanaf zijn prille jeugd heeft Jaap Hiddinga de gave om uit zijn lichaam te kunnen treden en geestelijke werelden binnen te gaan. De visioenen die hij tijdens deze uittredingen heeft kan hij zich bewust herinneren en daardoor gedetailleerd beschrijven.
Hij kreeg in 1993 een openbaring die zijn leven en denken totaal veranderde. Hij houdt zich al geruime tijd bezig met het schrijven van boeken  Daarnaast geeft hij adviezen over duurzame energiebronnen zoals wind en zon. 

In zijn boek Visioenen uit de bron kwam ik de volgende tekst tegen, waarin ik de opdracht van Bruno Gröning herkende:

"Er zijn ook op jouw aarde nog mensen die dit (het doorgeven van de goddelijke liefde en goddelijke waarheid) kunnen en ook mogen doen, maar zij worden door veel mensen als meesters en leraren beschouwd en dat is natuurlijk niet juist. Sommigen doen dit werk in het groot en anderen doen het in het verborgene, maar dat is niet belangrijk.

Het is van belangrijk dat mensen hen niet als bron van waarheid beschouwen maar slechts als een boodschapper van God. Zij zijn de mond waardoor God spreekt, maar zijn zelf die boodschap niet. Het is van belang dat de mens beseft dat het licht dat uit hen straalt niet van henzelf is maar van God. Zij maken dus God zichtbaar.

De fout is dat heel veel mensen dan de persoon zelf weer gaan vereren en niet de les die er achter zit. (...). De mensen die nu leven, hebben net als de mensen van vroeger de opdracht om een wegwijzer te zijn. Met andere woorden, de mens mag in hun licht een ervaring opdoen, maar het is dan de bedoeling dat men dat licht in zich opneemt.(..)
Als je de weg zoekt en ziet een wegwijzer staan, dan blijf je toch ook niet bij die wegwijzer staan omdat je die zo mooi vindt? Je gaat dan verder op je weg, want de wegwijzer vertelt je immers waar je naar toe moet gaan."

Woorden van Bruno Gröning over zijn taak als wegwijzer:

Ik ben slechts een werktuig. Ik ben slechts een leider. Ik ben slechts een wegwijzer. Ik ben een van hen die dat transformeert en aan de mensen weet te geven wat zij nodig hebben. Meer vertel ik u vandaag ook niet.

En daarom sta ik hier allereerst voor de arme zieke mensen als een wegwijzer, die de mensen weer terugleidt naar de ware, goddelijke weg. De brug, die tot deze goddelijke weg voert, heb ik weer opgebouwd. U kunt er nu overheen gaan.

Ik ben niet op zoek naar volgelingen. Ik wil niemand hebben, die mij aanhangt.

Ik wil van jullie helemaal niets hebben. Ik wil slechts een wegwijzer zijn. En als u zich op de goede weg bevindt, dan zult u de heilstroom ontvangen, want alleen op die weg is zij te vinden. Die weg valt onder het golfbereik.

Zoekt u niet naar de ziekte!

Zoekt u naar de weg, waarvoor ik de wegwijzer ben!

Maar hier is het zo dat er een wegwijzer staat, zodat u zich niet kunt vergissen. En zo sta ik ook voor alle mensen als een wegwijzer, zoals er ook al veel wegwijzers door de mensen geplaatst zijn. Want anders zou het niet mogelijk zijn snel uw doel te vinden. En daarom moet ik de mensen de weg wijzen die zij moeten gaan om snel bij hun doel te komen. Meer ben ik niet. En meer wil ik niet zijn. Want ik wil als wegwijzer niet dat mensen aan mij gaan hangen, dan zouden andere mensen de weg niet meer vinden. Ik moet u laten passeren, terwijl ik daar zo sta en zeg: ‘daar is de weg’. Zoals hier, zoals ik u de weg beschreven heb. Ik heb u de weg zo goed aangeduid en alleen dit is de enig juiste weg.

Bedankt u niet mij, bedankt u God!

Hilde Riedinger's herinneringen aan Bruno Gröning (2) Bernadette

Na Bruno Gröning's tweede bezoek aan Karlsruhe, vroegen de gastheren ons om na de voordracht te blijven. De aanleiding van het gesprek was een crucifix, dat een oude vrouw voor Bruno Gröning had gemaakt. Ik zat naast hem en hij stelde mij de vraag: "Wat gaat er in u om als u naar dit crucifix kijkt?

In het begin wist ik niet wat ik moest antwoorden, omdat de opstelling tegenover zulke zaken heel divers kan zijn, maar gaf toen mijn mening, dat Christus een door God gezonden mens was die de opdracht had om de mensen weer naar de orde en naar hun heil te leiden. Toen vertelde ik hem dat ik  de dag daarvoor de Bernadette film gezien had en dat ik het leven van Bernadette zo verklaarde, dat zij vanwege haar gezondheid - ze had een ernstige longziekte - bijzonder bereid en genegen geweest moest zijn om de genezende krachten op te nemen.

Bruno Gröning vroeg me om mijn verhaal te onderbreken omdat hij zelf met ons wilde spreken. We wilden hem niet storen en goed naar hem luisteren. Toen sprak hij tot ons. Zijn woorden, zij het eenvoudig en duidelijk, hadden een impact op ons die moeilijk te beschrijven is. 

Aan het einde van zijn voordracht legde hij zijn handen op zijn gezicht, hij had tranen in zijn ogen. "Wees niet bang voor de dood", zei hij. "Ik ben blij als ik de heerlijkheid van God binnenga." 

Hij vroeg ons om wat wij gehoord hadden samen op papier te zetten. Maar hoewel de voordracht van Bruno Gröning een geweldige ervaring voor ons allemaal betekende, was het niet mogelijk voor ons om het gehoorde op te schrijven. Het was de tweede keer dat ik Bruno Gröning had meegemaakt, op 16 maart 1952.

De volgende ochtend reden we terug naar het gastgezin om Bruno Gröning te zien en hem oprecht te bedanken. Ik had een vreselijke rugpijn en kon mezelf nauwelijks rechtop houden. Het was ongetwijfeld de reactie op de vorige avond.

Bruno Gröning ontmoetten we aan de ontbijttafel. Hij bood me een gekookt ei aan. Ik wilde het eerst niet accepteren omdat ik al ontbeten had. Maar hij tikte het ei op mijn hoofd, dat op de een of andere manier significant leek, en ik at het ei. Het was alsof een onzichtbare hand mijn pijn van mijn rug had weggenomen. Ik begon te huilen van geluk, en Bruno Gröning had ook tranen in zijn ogen. Hij gaf me zijn foto met de opdracht: "Uit dankbaarheid." Op dit moment wist ik niet waarom "uit dankbaarheid", omdat de dankbaarheid alleen bij mij zou  moeten liggen. Later besefte ik dat de dank van Bruno Gröning mijn beschrijving van Bernadette betrof van de vorige avond.

 Toen hij de foto overhandigde, merkte hij op: "Ik heb dit nog niet aan iemand geschreven."

Hilde Riedinger: haar eerste ontmoeting met Bruno Gröning

Hilde en Hermann Riedinger, Bruno Gröning

De eerste keer dat wij Bruno Gröning ontmoetten was in het huis van een vroegere collega van mijn man. De zoon van deze collega, die aan spieratrofie leed, was eerder met zijn moeder naar Bruno Gröning in München geweest en Bruno Gröning had beloofd naar Karlsruhe te komen zodra daar meer hulpzoekenden zouden zijn.

Toen we bij het huis van de collega aankwamen, waren Bruno Gröning en hun zoon aan het wandelen. Bij zijn terugkeer - hij was nog niet binnengekomen - stroomde er een sterke stroom in mijn lichaam, die nog sterker werd toen hij de kamer binnenkwam. 

Eerst bleef hij zwijgend staan, daarna sprak hij kort tot ons. Vervolgens stelde hij mij de eerste vraag:: "Wat merk je aan je lichaam?" Ik vertelde hem over de sterke stroom met de opmerking dat ik de stroom al had gevoeld voordat hij de kamer binnenkwam. 

Zijn antwoord was: "Ik hoef hier niet te zijn." Hij legde een rond stukje aluminiumfolie op mijn hoofd met het verzoek mijn lichaam te observeren wat of er nieuw in was. Ik kreeg hoofdpijn. 

Hij sprak achtereenvolgens met de rest van de aanwezigen en toen kwam hij bij mijn echtgenoot. Op de vraag wat hij in zijn lichaam merkte, antwoordde mijn man als volgt: "Als ik eerlijk ben, niets!" 

Daarop zei Gröning: "Je moet eerlijk zijn, je bent constant bezig met wat jouw vrouw nodig heeft, dat  verstoort de golven." Het was waar, mijn man was erg bezorgd over mij en daarom kon hij zelf niet de kracht opnemen. 

Bij deze eerste ontmoeting waren veel dingen nog steeds een raadsel voor ons, maar dat zou in de loop van de tijd veranderen.