Interview met Bruno Groning - deel 3

Klik hier voor deel 2

E.A. Schmidt schrijft verder:

Medewerkers

Hij schijnt intuïtief te voelen in hoeverre hij zich op de eenvoudigste verrichtingen op zijn medewerkers kan vertrouwen. Daarvoor een klein voorbeeld:

Hij zag dat een van de niet door hemzelf gekozen medewerksters ontvankelijk was voor bepaalde voordelen. Er was geen gebrek aan cadeautjes van allerlei soort om te proberen bij Gröning voor te dringen. Hij gaf me met het oog daarop de opdracht voor het huis een plakkaat met de volgende tekst te bevestigen:

"wie gelooft door steekpenningen of anderszins de weg naar mij te vinden, is niet waard de genezing te ontvangen."

Ik schreef dit biljet en gaf hem aan de medewerkster om te bevestigen, die, zonder dat ik het wist, de bewuste nemer was. Ze bevestigde het plakkaat overeenkomstig de opdracht en was de volgende ochtend spoorloos van haar werk verdwenen. Gröning zelf ging met geen woord op deze persoonlijke verdenking in. Een bewijs temeer voor zijn diep begrip voor alle menselijke zwaktes. Hij verlangde alleen dat de opvolgster voor deze post door hemzelf gekozen werd, wat ook gebeurde onder een een heel aantal sollicitanten en heeft bewezen dat hij in zijn vertrouwen en zijn instinct bij de nieuwe bezetting niet vergist heeft.

Interview met Bruno Gröning - deel 2

Wilhelmplatz 7, Herford. Hier verbleef Bruno Gröning in 1949 bij de familie Hülsmann

Het eerste deel van het interview staat hier.


E.A. Schmidt schrijft:

Genezing en verbondenheid

Onder de velen duizenden mensen die vaak van zo ver weg de pelgrimstocht ondernemen om genezing te vragen, bevinden zich katholieken en protestanten, de stad Herford heeft zelf overwegend een evangelisch-lutherse bevolking, joden en zigeuners, de laatsten zijn hem bijzonder trouw.
Verder wordt Gröning door een kleine kring helpers omringd, die overtuigd van zijn missie, zich beschikbaar hebben gesteld om mee te werken. De heer Hülsmann uit Herford speelt daar in zoverre een bijzondere rol, daar hij de vader van de tienjarige jongen is die aan ernstige spierdystrofie leed, volkomen ongeneselijk was, en door Gröning genezen was. Men kan zich indenken de verbondenheid in dit bijzondere geval. Misschien is dit ook een wezenlijke oorzaak dat de moeder van de genezen jongen, mevrouw Hülsmann, zich als een bijzondere actieve medewerkster van Gröning bewees.

Niet oninteressant is de vaststelling dat Gröning, die geheel uit het geloof in God werkt, de afwijzing van elke confessionele binding niet ten laatste daarmee onderstreept, dat van zijn naaste medewerkers bijna iedereen een andere confessie heeft. De vrouwen en mannen in zijn omgeving hebben elkaar welhaast vanzelf gevonden, onder de indruk van de uitwerking van deze man en het gevoel van een innerlijke roeping.

Uit

Ontmoeting met Bruno Gröning

Beste vrienden,

Ik wil jullie graag een ervaring uit mijn kindertijd vertellen.

Als 6-jarig meisje, ik zat net in de eerste klas, mochten ik en mijn zusje in 1950 Bruno Gröning in het kleine plaatsje Ort Scheyern leren kennen.

Mijn tweelingzusje en nog twee schoolvriendinnetjes liepen met mij richting brouwerij, daar stond Bruno Gröning naast een Volkswagen kever. Zijn hals viel ons gelijk op. Hij zei, letterlijk weet ik het niet meer, "kom eens hier kinderen!" en vroeg ons of wij in God geloven. Ik antwoordde: "en aan Jezus Christus!" en nodigde de heer Gröning spontaan thuis uit. De heer Gröning vroeg of hij mee mocht komen en wilde mijn zusje aan de hand nemen. Ze weigerde. Ze laat ze niet door iedereen vastpakken. Daarop pakte Bruno mij bij zijn linker hand. We liepen bergaf, bergop, bergaf, bergop, ongeveer 2 km naar Vieth.

Ongeveer halverwege mocht ik aan zijn rechterhand lopen. We kwamen ook voorbij een groot, oud kruis. Thuis aangekomen stonden onze ouders in de huisdeur. Wij, de kinderen, moesten gelijk naar binnen.
Bruno had een baard van een paar dagen, hij was dus niet geschoren, was ongeveer 40 jaar, en mijn ouders hadden een hartig woordje met ons te spreken.

De Volkswagen kever wachtte in de rechterbocht in de rijrichting (secundaire weg tussen München en Augsburg).

Ik kreeg van mijn ouders op mijn kop: "vreemden aanspreken en meebrengen".

Bruno Gröning heeft het met mij over mijn toekomst gehad. Het is in vervulling gegaan. En ik geloof dat het zo blijft. Hij is nog een keer langs geweest, dat heeft mijn tweelingszuster gezegd, maar ik was er niet.

We waren een keer bij de slager. Bruno was er ook. Hij stond bij de stoel, waarop men kon zitten. De stoel staat er nu nog en er is nu nog veel goede kracht bij de stoel te voelen.

Ik wens ons allen aan zijn hand, onder zijn leiding de levensweg in deemoed en liefde te mogen gaan.

Bericht van Paula Wörl, opgeschreven door Walter Häusler in 2009.

Tijdgenote Hilde Riedinger: Twijfel niet!

Hilde en Hermann Riedinger met Bruno Gröning

Hilde Riedinger:

Mijn man en ik kwamen herhaaldelijk naar de gemeenschap, in het bijzonder als Bruno Gröning daar sprak. En bij zo'n gelegenheid maakten wij het volgende mee. Aan het eind van de voordracht, die als altijd overweldigend was, ging Bruno Gröning langs de mensen en gaf ze een hand, wat hij maar zelden deed. 

Op de voorste rij zat een vrouw, die - toen Gröning haar een hand wilde geven - zei: "mijnheer Gröning, dat kan  ik niet, ik heb een lamme arm!" Bruno Gröning was aangedaan door deze houding en ging verder. 

Deze vrouw had die avond alles kunnen bereiken, maar door haar gebrek aan geloof heeft ze alles verspeeld. Dit gebeurde ondanks dat ik voor de voordracht allen indringend had voorgehouden  "laat de gedachten over ziekte terzijde, geloof in het goede en in de orde in uw lichaam. Want om dit te bereiken bent u hier toch gekomen."

Zulke gevallen van twijfel bij hulpzoekenden hebben wij meermaals meegemaakt, naast het grote aantal welslagen.

Hilde Riedinger's herinneringen aan Bruno Gröning - Huilen na de schrik en nare dingen niet meer oprakelen

Op weg naar een Bruno Gröning voordracht in Villingen kregen wij een auto ongeluk. Behalve wat blikschade was er niets ernstigs aan de hand. Ik was echter in shock. 

Gedurende de voordracht in Villingen moest ik heel plotseling huilen, Bruno Gröning kwam naar mij toe en zei: "dat is de schrik." Al gauw daarop loste zich de verkramping in mij op. Tranen werken altijd bevrijdend en wanneer een mens niet meer kan huilen, dan blijft hij verkrampt van binnen. Zich losmaken van zo'n pech kan men alleen door het opnemen van goede en opbeurende gedachten. 


Daarom maant Bruno ons altijd: "Blijf af van het kwaad." "Rakel niet iedere keer het slechte op, anders wordt u niet vrij."

Men moet altijd de discipline hebben om de eenvoudige, maar moeilijk in praktijk te brengen woorden van Bruno Gröning te begrijpen. Hij zei:

"De mens handelt volgens zijn wil. Zo de wil is, zo is de gedachte.

De gedachte beweegt de mens naar de daad.

Wil je het goddelijke ervaren, dan moet je er naar streven. 

Houd van het leven, God, God is overal.

Er is veel wat niet kan woorden verklaard, maar niets wat niet kan gebeuren."

Wij zijn het lot dankbaar dat het ons vergunt is om Bruno Gröning mee te maken, maar hem  begrijpen en zijn leer verwezenlijken, dat is niet zo eenvoudig. Men moet voor het welslagen voortdurend vastberaden blijven.  En daarbij kan een goede partner of de doelbewuste leiding van een bevlogen gemeenschap veel bijdragen. Ons doel moet dus zijn om te volgen wat Bruno Gröning ons leert en in harmonie met het oneindige - het goddelijke te komen.

Dit doel te bereiken wens ik alle vrienden van Bruno Gröning toe.

Hilde Riedinger's herinneringen aan Bruno Gröning (2) Bernadette

Na Bruno Gröning's tweede bezoek aan Karlsruhe, vroegen de gastheren ons om na de voordracht te blijven. De aanleiding van het gesprek was een crucifix, dat een oude vrouw voor Bruno Gröning had gemaakt. Ik zat naast hem en hij stelde mij de vraag: "Wat gaat er in u om als u naar dit crucifix kijkt?

In het begin wist ik niet wat ik moest antwoorden, omdat de opstelling tegenover zulke zaken heel divers kan zijn, maar gaf toen mijn mening, dat Christus een door God gezonden mens was die de opdracht had om de mensen weer naar de orde en naar hun heil te leiden. Toen vertelde ik hem dat ik  de dag daarvoor de Bernadette film gezien had en dat ik het leven van Bernadette zo verklaarde, dat zij vanwege haar gezondheid - ze had een ernstige longziekte - bijzonder bereid en genegen geweest moest zijn om de genezende krachten op te nemen.

Bruno Gröning vroeg me om mijn verhaal te onderbreken omdat hij zelf met ons wilde spreken. We wilden hem niet storen en goed naar hem luisteren. Toen sprak hij tot ons. Zijn woorden, zij het eenvoudig en duidelijk, hadden een impact op ons die moeilijk te beschrijven is. 

Aan het einde van zijn voordracht legde hij zijn handen op zijn gezicht, hij had tranen in zijn ogen. "Wees niet bang voor de dood", zei hij. "Ik ben blij als ik de heerlijkheid van God binnenga." 

Hij vroeg ons om wat wij gehoord hadden samen op papier te zetten. Maar hoewel de voordracht van Bruno Gröning een geweldige ervaring voor ons allemaal betekende, was het niet mogelijk voor ons om het gehoorde op te schrijven. Het was de tweede keer dat ik Bruno Gröning had meegemaakt, op 16 maart 1952.

De volgende ochtend reden we terug naar het gastgezin om Bruno Gröning te zien en hem oprecht te bedanken. Ik had een vreselijke rugpijn en kon mezelf nauwelijks rechtop houden. Het was ongetwijfeld de reactie op de vorige avond.

Bruno Gröning ontmoetten we aan de ontbijttafel. Hij bood me een gekookt ei aan. Ik wilde het eerst niet accepteren omdat ik al ontbeten had. Maar hij tikte het ei op mijn hoofd, dat op de een of andere manier significant leek, en ik at het ei. Het was alsof een onzichtbare hand mijn pijn van mijn rug had weggenomen. Ik begon te huilen van geluk, en Bruno Gröning had ook tranen in zijn ogen. Hij gaf me zijn foto met de opdracht: "Uit dankbaarheid." Op dit moment wist ik niet waarom "uit dankbaarheid", omdat de dankbaarheid alleen bij mij zou  moeten liggen. Later besefte ik dat de dank van Bruno Gröning mijn beschrijving van Bernadette betrof van de vorige avond.

 Toen hij de foto overhandigde, merkte hij op: "Ik heb dit nog niet aan iemand geschreven."

Hilde Riedinger: haar eerste ontmoeting met Bruno Gröning

Hilde en Hermann Riedinger, Bruno Gröning

De eerste keer dat wij Bruno Gröning ontmoetten was in het huis van een vroegere collega van mijn man. De zoon van deze collega, die aan spieratrofie leed, was eerder met zijn moeder naar Bruno Gröning in München geweest en Bruno Gröning had beloofd naar Karlsruhe te komen zodra daar meer hulpzoekenden zouden zijn.

Toen we bij het huis van de collega aankwamen, waren Bruno Gröning en hun zoon aan het wandelen. Bij zijn terugkeer - hij was nog niet binnengekomen - stroomde er een sterke stroom in mijn lichaam, die nog sterker werd toen hij de kamer binnenkwam. 

Eerst bleef hij zwijgend staan, daarna sprak hij kort tot ons. Vervolgens stelde hij mij de eerste vraag:: "Wat merk je aan je lichaam?" Ik vertelde hem over de sterke stroom met de opmerking dat ik de stroom al had gevoeld voordat hij de kamer binnenkwam. 

Zijn antwoord was: "Ik hoef hier niet te zijn." Hij legde een rond stukje aluminiumfolie op mijn hoofd met het verzoek mijn lichaam te observeren wat of er nieuw in was. Ik kreeg hoofdpijn. 

Hij sprak achtereenvolgens met de rest van de aanwezigen en toen kwam hij bij mijn echtgenoot. Op de vraag wat hij in zijn lichaam merkte, antwoordde mijn man als volgt: "Als ik eerlijk ben, niets!" 

Daarop zei Gröning: "Je moet eerlijk zijn, je bent constant bezig met wat jouw vrouw nodig heeft, dat  verstoort de golven." Het was waar, mijn man was erg bezorgd over mij en daarom kon hij zelf niet de kracht opnemen. 

Bij deze eerste ontmoeting waren veel dingen nog steeds een raadsel voor ons, maar dat zou in de loop van de tijd veranderen. 

Wat Bruno Gröning over de ziel zegt

Walter Häusler, goede vriend en medewerker van Bruno Gröning vertelt:

Helaas is hier geen archief – geluidsopname en ook geen geschreven notitie van onze vriend van. Ik schrijf uit mijn herinnering wat Bruno Gröning rond 1995 in een kleine kring van medewerkers en goede vrienden in de Stephanskirchen in Oberbayern gesproken heeft:

'De ziel is het zuiver goddelijke in de mens. Ze is het ontvangstorgaan waarmee de mens de energie, die het lichaam nodig heeft, van God ontvangt. Daarom is het belangrijk dat de ziel altijd geopend is, dat wil zeggen dat de mens geen zorgen, geen verdriet, geen angst enzovoort, mag opnemen. Alleen de geopende ziel is in staat om de energie voor het lichaam op te nemen. Ik zie nog heel duidelijk voor me hoe Bruno Gröning zijn hand openende om ons zo het ontvangstorgaan ziel duidelijk te maken.

Zodra de ziel echter voelt dat kwaad op haar afkomt, sluit ze zich. Dat is onvermijdelijk. Ik herinner me heel duidelijk hoe Bruno zijn vingers kromde en daarna zijn hand helemaal sloot om het ons duidelijk te maken. Hij benadrukte vooral dat dit allemaal heel wetmatig plaats vindt. Daar kan niets aan veranderd worden.

De ziel is goddelijk en sluit zich want zij het kwaad speurt. Wetmatig is dan het gevolg dat het lichaam de energie niet krijgt. Hij kan het zelf immers niet opnemen en verzwakt. Het is daarom voor de mensen van het allergrootste belang het goede te zoeken, de vreugde en het vertrouwen te bewaren zodat zijn ziel geopend blijft.'

Ik zou ten slotte nog willen toevoegen dat Bruno Gröning in zijn leer een zeer groot belang hecht aan de ziel, hij sprak er veel over en steeds weer drukte hij de hulpzoekenden op het hart dat zij voor het menselijk bestaan van het allergrootst belang is.'

Walter Häusler, Gem. Erftstadt, Duitsland 

Want wat zou het een mens baten, als hij de gehele wereld won, maar schade leed aan zijn ziel?Mattheüs 16:26

Lisl vertelt op haar eigen spontane en enthousiaste manier over de bijzondere dingen die zij met Bruno beleefde.

Over  hoe je aardappelen moet snijden, bijbeluitleg, reïncarnatie en nog meer wonderlijke dingen.

Lisl was een goede vriendin van Bruno. Zij kenden elkaar doordat zij de jarenlange verzorgster was van Ferdi Hosp, de voorzitter was van de Oostenrijkse vereniging.

Lisl - Lilo Hosp - Fredi Hosp

"We hebben vandaag als zoveel  moois, je kunt wel zeggen zoveel heerlijks beleefd, en ik wil graag een heel klein beetje vertellen uit mijn leven met Bruno Gröning, een heel klein beetje maar.

Ach, Bruno hield zo veel van koffie.  En wanneer hij bij ons kwam, zei hij altijd: ‘Lisl die maakt de lekkerste koffie. Ergens anders krijg ik alleen surrogaat koffie.’

Ja, en op een dag had ik veel in de bijbel gelezen. En ook over de bergprediking. Toen hadden de jongeren de korven met eten ingezameld en het brood en de vissen weer verdeeld. En de mensen zeiden dat er veel te weinig was, maar zo veel mensen zouden toch genoeg krijgen.

En dat hield me bezig: hoe kwam dat dan? En ik las steeds weer opnieuw, de bijbel en alles weer gelezen, het was zo prachtig. Het boeide mij zo.

En op een dag, waren we weer voor de Stephanskerk, voor Bruno, uitgenodigd. Ik had de hele dag nog niets gegeten. En Bruno bracht me een kop koffie en een beignet. En hij staat naast me en zegt:  ‘eet u toch!’ En ik kijk hem aan, en ik was overgelukkig toen hij daar stond, en ik dacht dat ik weg zou vliegen, zoveel stroom kreeg ik.  ‘Eet u toch!’

Ik at een beetje van de beignet. En toen was ik zo vol, alsof ik een grote schnitzel of wat dan ook gegeten had.  En plotseling zag ik het, dus zo was het, de spijziging.

Zo heeft hij alles geweten wat ik dacht. Zo heeft hij het mij getoond en ik heb het begrepen.