De dieren hebben hun natuurlijke instinct behouden. de mensen zijn het aan het verliezen.

"De mens is toch zo klein geworden dat het dier of de dieren hem al ver, ver hebben overtroffen. De mens is in de loop der tijd in plaats van vooruit te gaan achteruitgegaan. Bewijs daarvoor is dat het dier dat nu nog in Gods vrije natuur leeft, zijn dierlijke instinct behouden heeft en de mens zijn instinct verloor."
(Uit de voordracht van 27 okt. 1950 München in de Praktijk van natuurgenezer Enderlin)

Aan deze woorden van Bruno Gröning dacht ik toen ik onlangs op de Frans televisie de documentaire zag over Hassen Bouchakour en zijn paard Peyo. Ik heb hem een paar gezien en elke keer was ik weer geëmotioneerd. Omdat de documentaire niet ondertiteld is vertel ik het verhaal hier in het kort.

Hassen is een Frans-Algerijnse man, een van de laatste uit een geslacht van beroemde valkeniers en ruiters in Algerije. Ook is hij tweemaal kampioen van Frankrijk dressuurrijden, en is de enige ruiter ter wereld met vijf verschillende disciplines. 

Zes jaar geleden zocht Hassen naar een paard, een lichtkleurig paard zodat je hem beter in het donker kon zien, om op te treden in een circus of theater, zodat hij zijn vak en passie kon uitoefenen. Na lang zoeken had hij nog steeds zijn droompaard niet gevonden en stelde zich tevreden met een bruin paard die wel de capaciteiten had, want hij moest aan zijn contract voldoen. Maar helaas, het paard Peyo kon het wel, maar wilde niet. Het was een stugge verhouding en als ze klaar waren ontweek het paard alle contact met zijn ruiter. Na anderhalf jaar gaf Hassen het op en zei ik wil niets meer van je weten.

Vanaf dat moment veranderde Peyo, hij werd gewilliger, geen gedoe met ophalen en deed zijn dressuur perfect. Peyo had wel een bijzondere 'afwijking'. Als de voorstelling afgelopen was koos hij vaak iemand uit en ging tegen hem aan staan. Een keer streelde hij met zijn hoofd het hoofd van een kind en trok haar pruik af. In Duitsland drukte hij zijn hoofd tegen de blouse van een mevrouw. De vrouw lachte en vond het niet erg want het was precies de plek waar zij borstkanker had gehad. Hij had een gave om mensen die het moeilijk hebben, mensen met alzheimer, mensen met een beperking of met kanker te troosten. Een keer volgde hij iemand tot aan de auto.

Toen ook Hassen het heel moeilijk  kreeg sleepte Peyo hem er door, door steeds zijn hoofd tegen hem aan te leggen. Sindsdien zijn ze partners en als Hassen een paar dagen weg is, is Peyo helemaal van slag en krijgt hij diarree.

Peyo werd 4 jaar getest door dierenartsen, neurologen en psychologen. Hassen was aan de ene kant blij dat zijn paard een gave heeft, aan de andere kant was hij bang dat het het eind van zijn carrière, zijn passie zou zijn.

Nu hebben ze een of twee optredens per maand, waarvan ze kunnen leven en bezoeken ze regelmatig zes ziekenhuizen op het gebied van geriatrie, pediatrie, psychiatrie, Alzheimer en palliatieve zorg. Peyo heeft geleerd over gladde vloeren te lopen, de trap op te gaan of met de lift en zijn behoeften op te houden. In het ziekenhuis noemen ze hem Dokter Peyo, want hij doet meer dan een dokter, hij weet verborgen laatjes open te trekken en het kleine sprankje dat de mensen nog in zich hebben, te laten stralen. De mensen verliezen hun agressiviteit, worden sereen, praten weer, sommige komen uit hun rolstoel en dat kan wel tot een maand aanhouden, tot het volgende bezoek van dokter Peyo.

Peyo zoekt zijn patiënten zelf uit, als het moet duwt hij met zijn mond de deurklink naar beneden of schopt hij tegen de deur. Hij weet de patiënten van de vorige keer te vinden, ook al zijn ze van kamer verhuisd. 

Hassen denkt dat doordat Peyo een heel slechte jeugd heeft gehad, hij de pijn van de zwakkeren aanvoelt.

Deel 1. Kijk op 10.15 minuten wanneer Pyo het verlamde been van de mevrouw masseert.

Deel 2 begint met een jonge patiënt die nog maar heel kort te leven heeft en lichamelijk en psychisch aan de grond zit, hij wil niet meer praten totdat Peyo kwam. De dokters voelden dat ze alleen gelaten wilden worden en lieten alleen de camera draaien.

Een korte versie met Engelse ondertiteling

Door Gods Liefde weer Opladen

Uit Bruno Grönings Voordracht 27 oktober 1957 in Plochingen:

                       'Is het niet geweldig dat toen u de eerste keer hier bent opgenomen in deze gemeenschap, zo’n eigenaardig gevoel hebt waargenomen en dat u ook vast geloofde: nu komt de orde; u zult gezegd hebben: nu word ik gezond. En ik zeg, nu komt de orde in uw lichaam tot stand, want het heeft kracht verbruikt. Hoeveel kracht, hoeveel energie u dagelijks verbruikt, daarover hebt u nog geen duidelijkheid. Voor elke gedachte die u opneemt hebt u zeer veel energie nodig, om überhaupt maar een gedachte te kunnen opnemen. Het is het zelfde wanneer ik u nu even vergelijk met een radiotoestel, dan hebt u, omdat het toestel ingesteld is op 220 Volt, deze spanning, deze stroomsterkte nodig omdat het toestel, dat wil zeggen dit technisch wonder dat in staat is de zendgolf, de golf van de zender, die de zender draadloos uitzend, te kunnen opnemen. Bij de zender een stukje draad, bij de ontvanger een stukje draad, en de tussenruimte kan nog zo groot zijn, wanneer u het toestel op de golflengte heeft ingesteld, zult u de zendgolf in uw toestel opnemen, het zal via de luidspreker aan u worden gegeven. Nu mijn beste vrienden, dat moet u toch al zeer te denken geven hoe dat mogelijk is.

  

Nu vergelijken wij ons niet met een technisch wonder, dat wil zeggen we kunnen ons er mee vergelijken zodat u er lering uit trekt. Beziet u echter, wat u in werkelijkheid bent, niet als een technisch wonder, maar als een goddelijk wonder. Dan pas kan de mens de zending van God in zich opnemen en wel zo dat God op een bepaalde golflengte uitzendt, waarop u zich moet instellen.'                                

Als Gods liefde ons mag laden

vult hij onze batterij

door ons daarop aan te sluiten,

spreekt Hij tot ons: "Kom bij Mij.

Leeggelopen batterijen

zijn voor God geen enkel punt;

dat weet Hij goed aan te pakken

al wie tot Hem komt vergund.

Met Zijn liefde zal Hij vullen

elke lege batterij,

tot die volop weer kan werken

wat ook zijn bestemming zij.

Zo kan die weer liefde geven

zoals God het heeft bedoeld,

daarvoor laat Hij ons hier leven

tot een ieder liefde voelt.

<

Justus A van Tricht

Hoe dan?

Trilling verhogen, ziekte, boosheid loslaten zeggen de spirituele leraren . Heb je je wel eens afgevraagd; 'Ja hoe dan?'
Het is toch niet de bedoeling dat je je je narigheid inpakt, en onder de aarde verstopt. Hoe dan wel?
Bruno helpt je daar mee, hij neemt het zelfs van je over als je het niet kunt. Hij pakt jouw zorgen aan, als je dat wilt, maar haal ze niet meer terug en ga er niet in roeren.
Als je afgegeven hebt wat jouw ziel bezwaart, kan je over de brug gaan die Bruno voor ons gebouwd heeft, dan ben je op de weg waar je, zoals hij zegt, de genezende heilstroom ontvangt.

Bruno Gröning zegt:

'Deze weg, die de mens tot nu toe gegaan is, is een foute, en dat is de dwaalweg, niet meer de goddelijke. Maar op de slechte weg zijn en dan van het goede iets eisen, nee, dat gaat niet. Dus willen wij mensen proberen op de goede, op de goddelijke weg weer terug te gaan. Zoals ik al zei, de brug is er, de brug houdt! Dat kan niemand meer bestrijden. En wanneer u deze weg gaat, gaandeweg zult u dat ontvangen, wat u als mens ook waard bent. Dan weet u, dan weet God ook, dat de verbinding met God, die de mens niet meer had, hersteld is en Hij zegt: ‘nu zorg ik voor de mensen, niet eerder.’ Net zo kan de lamp niet branden wanneer zij geen aansluiting met het bedrijf heeft. Precies zo maak ik de verbinding weer en u kunt leven, u bereikt dan uw doel als mens.'

Kerstboodschap

"De mens zou zich erop moeten voorbereiden om niet elk jaar weer aan aardse geschenken te denken,

 maar aan het goddelijke geschenk dat God hem heeft gegeven,

het zo prachtige lichaam. "

Bruno Gröning.

"Al was Christus duizendmaal in Betlehem geboren,

maar niet in het eigen hart,

dan waart gij noch verloren."

Mysticus Angelius Silesius  17e eeuw.

Advent in Tegelen

Advent is wachten.

Wachten en verlangen

Totdat het eindelijk gebeuren gaat

Wat werd voorspeld in profetenzangen:

Wachten tot God het woord vervult in daad.

Onze jaarlijkse adventsbijeenkomst was dit jaar in huize van de groep in Tegelen.

De adventstijd betekent het ons voorbereiden op het feest van de komst van Christus. Het onderwerp van de lezing was wat de geboorte van Christus voor ons betekent en wat onze geboorte betekent. Na de lezing luisterden wij naar een geluidsopname van Bruno Gröning die hij voor kerst had ingesproken.

Het officiële gedeelte werd afgesloten met een live uitvoering van de bekende canon van Pachelbel.

Daarna hebben we gezellig samen gepraat en gegeten met onze vrienden uit andere gemeenschappen.

Ik luisterde zo geboeid dat ik er  pas aan het einde aan dacht om foto's te maken.

Het was een mooie en hartverwarmende bijeenkomst. We hebben heel veel kracht en energie opgedaan.

De organisatie werd hartelijk bedankt voor de verzorgde invulling, de sfeervolle aankleding en het heerlijke buffet.

Deel van het buffet

kerstcadeautje voor de vrienden

Interview met Bruno Gröning over de kerk

"Voor mij is het hoofdzaak dat de mens tot God komt"

Uittreksel uit het boek Die Wunderheilungen des Bruno Gröning van E.A. Schmidt uit 1949.


Ik had al veel over Bruno Gröning gehoord (..) Er was me er veel aan gelegen om deze man, die ongetwijfeld over ongewone krachten moest beschikken, persoonlijk te leren kennen. 


Zo ging ik op een dag in het gezelschap van een jonge journalist naar zijn onderkomen. Pas na drie keer bellen werd de huisdeur geopend. Het was Bruno Gröning zelf, die voor mij stond. Een man met een krachtig, wat gedrongen postuur, nauwelijks 1.70 meter lang, zeer eenvoudig gekleed, zonder jasje, met donkerblauw overhemd en donkerblauwe broek. Een bruingebrand, sterk getekend gezicht, lang natuurlijk golvend haar.  In dit gezicht heeft het lot zijn sporen nagelaten; deze mens moest door alle dalen gegaan zijn. Geen baard gaf hem een zonderling of mystiek voorkomen, waar de kranten over berichtten.

Helder waren zijn ogen op mij gericht. Zij straalden goedheid en diep menselijk begrip uit. Ik had gelijk het gevoel met hem in nauw contact te staan. Zij hele wezen ademde een ongewone, in weldadige rust ingebedde zelfverzekerdheid uit.

Mijn verwachtingen waren hoog gespannen en toch stond ik nu, zoals nog nooit bij een ander ontmoeting het geval geweest was, uitzonderlijk rustig tegenover hem. Hij keek nauwelijks naar mijn jonge begeleider, terwijl hij naar mij, wat ik me nauwelijks kon voorstellen, al zijn hand uitstak. Zo open en helder als zijn wezen was ook zijn handdruk. Een krachtige hand, die de mijne vast omsloot, als waren wij al goede vrienden. Hij scheen van mijn wens om hem te leren kennen en van hem zelf meer te weten te komen, al op de hoogte te zijn en nodigde mij uit in de kamer van zijn gastheer. (Hierna stelde de journalist vragen over het geloof).

"Ik ben weliswaar", zei hij, "in een katholieke familie geboren en daarin ook opgegroeid, maar ik heb nooit een innerlijke relatie met de rituelen van de kerk gevonden, voor mij was het goddelijke het eerste en zal het ook blijven. Ik kijk niet op welke weg of door welke vorm hij tot God komt. Voor mij is de hoofdzaak, dat hij überhaupt tot Hem komt. Ik vraag ook helemaal niet tot welk ras of land iemand hoort, want, zo zegt altijd mijn ingeving, alle mensen zijn kinderen van God, en wanneer ik nu de bijzondere opdracht heb om de lijdende mensen de ziekte af te nemen en hun de gezondheid te schenken zo mag ik geen verschil maken en nooit vragen waar zij vandaan komen."

Kerstviering 2018

Graag nodigen wij u uit voor de Kerstviering.

Omdat het vroeg donker is en het weer onvoorspelbaar, beginnen wij vroeger dan gewoonlijk:

om 11 uur.

16 december 2018
Ontmoetingscentrum De Glazenap
Spechtstraat 58
5932 VK Tegelen
Tijd: 11-13 uur(zaal open 10.30 uur)