Onderzoek toont aan: liever pijn dan met eigen gedachten alleen gelaten te worden.

Dit bericht stond in de wetenschapsbijlage van de NRC van vrijdag 4 juli 2014:

Veel mensen vinden het onprettig om 6 tot 15 minuten met hun eigen gedachten alleen gelaten te worden. Ze hebben liever iets vervelends te doen dan niets te doen. Dat schrijven Amerikaanse psychologen vandaag in Science.

Veel mensen dienden zich zelfs liever een onaangename elektrische schok toe dan dat ze louter nadachten, bleek in één van hun elf experimenten. In dat onderzoek lieten ze enkele tientallen studenten zichzelf eerst zo’n schok toedienen om te ervaren hoe dat voelde.

Daarna zeiden ze tegen de deelnemers: als ik je nu vijf dollar zou geven, hoeveel daarvan zou je dan willen betalen om in het tweede deel van dit onderzoek niet nóg eens zo’n schok te krijgen?

In dat tweede deel werden de deelnemers een kwartier alleen gelaten, zonder pen, papier of telefoon, en gevraagd zichzelf te vermaken met hun gedachten.

Tweederde van de mannelijke en een kwart van de vrouwelijke deelnemers die eerder nog zeiden dat ze wilden betalen om geen nieuwe schok te krijgen, diende zichzelf in dat kwartier minstens één schok toe. Vooral voor mensen die zeiden dat ze snel verveeld zijn was het alleen zijn met de eigen gedachten erg. 

Het gaat hier over studenten. Als alles goed gaat, zullen ze na de studie, het werken, voor onderdak zorgen, kinderen krijgen en grootbrengen, zich afvragen, net zoals Peggy Lee: is that all there is?

En dat is onze evolutie. 

Is het in de dierenwereld de: ‘Survial of the fittest’, dus de overleving van de lichamelijk sterkste en meest aangepaste soort; in de menselijke evolutie gaat het op het persoonlijke vlak om geestelijke vernieuwing en stille geestelijke kracht.

Pinksterbijeenkomst Bonn

Onze Nederlandse landelijke voorjaarsbijeenkomst plannen we altijd tussen Pasen en Pinksteren. In Duitsland is het echt altijd met Pinksteren, op de zaterdag ervoor, de Pinksterzondag zelf en Pinkstermaandag eindigt het met een boottochtje. Dina beheert Haus Annaberg in Bonn, waar de bijeenkomst plaats vindt. Er is ook een gastenverblijf voor de mensen die van ver komen zoals uit Oostenrijk en Zwitserland. Een paar jaar geleden hebben we hier ook overnacht. We hebben geluk met Dina, want zij is al heel lang een trouwe Bruno vriendin en door haar mogen wij gebruik maken van dit mooie statige gebouw.

Hier houden we de bijeenkomst en daarachter zie je dat de tafels voor de lunch al gedekt zijn. Alle Bruno vrienden zijn van harte welkom.

Wij hebben weer veel kracht opgedaan, bijgepraat met de Duitse vrienden en afspraak gemaakt met de voorzitter Gerd Krude, die ons binnenkort komt opzoeken.

Wat is dan toch eigenlijk onze ziel

We zullen regelmatig artikelen uit Der Weg, het magazine van onze zusterorganisatie in Duitsland vertalen. Zoals dit: wat is dan toch eigenlijk onze ziel.

Wij bestaan allemaal uit lichaam, geest en ziel. Omdat ons lichaam voor ons zichtbaar en voelbaar is, draait op de eerste plaats bij ons alles om het lichaam.

Veel mensen geloven helemaal niet in de geest en aan de ziel. Het lichaam werd aan onze geest voor dit leven op aarde geschonken. Wij kunnen hier op de materiële aarde bewerkstelligen dat onze geest groeit en rijpt wanneer hij ettelijke beproevingen doorstaat. Het lichaam is daarmee een dienaar en een werktuig voor mijn geest. Het is ook een woning voor de geest, een goddelijk geschenk, waaraan wij steeds onze aandacht en het nodige moeten  besteden.

Ik ben niet het lichaam maar het geestelijke dat in dit lichaam woont.

Bruno zei dat de mensen hem de naam Bruno Gröning geven hadden, maar welke geest dit lichaam in beweging zet, weten zij niet. Bij ons is het net zo, ook wij weten niet wie wij geestelijk gezien, in werkelijkheid zijn, welke geest ons lichaam in beweging zet, wij weten niet waar wij geestelijk staan, kunnen het misschien vermoeden, maar werkelijk weten weten maar weinig mensen.

Na het afleggen van ons vergankelijke lichaam weten wij allen wie wij in werkelijkheid zijn.

Wat is dan eigenlijk onze ziel? Waarover wij zo vaak gesproken hebben, die net zoals onze geest onsterfelijk is.

Bruno zei hierover:

"Christus is de onsterfelijke ziel in de mens" en  "de ziel is het leven - God'

Voorjaarsbijeenkomst in Weert

De landelijke bijeenkomst 'Tussen en Pasen en Pinksteren' in Weert ligt al weer achter ons. Het is altijd weer fijn gelijkgestemden uit andere plaatsen te ontmoeten.We boften want we hadden net een 'nieuwe', voordracht van Bruno. We sloegen gelijk aan het vertalen, want wij wilden de mensen deze voordracht niet onthouden.

Hierin zegt Bruno bijvoorbeeld:

'Hoe klein, verwaand de mens toch is: God behoort ons toe. Nou, dat is wat, klopt het? Dat is toch wat, niet? God zit niet op een troon, zoals u gelooft, o nee, Hij is niet werkloos. Maar: God is van ons.. Hier moet je zijn, je hebt me nu te geven wat ik nodig heb. Zo niet, dan geloof ik niet meer, zo niet, dan sta ik er niet meer achter. Dat soort mensen zijn er ook, maar dat is toch gemeen, dat is toch dom. Nee, vrienden, dat is het niet, dat is het allemaal niet. Dat is het kwaad dat in de mensen steekt, dat hij het lef om zoiets te zeggen. God behoort ons niet toe, maar wij horen Hem toe, vrienden.'

Hoe vaak hoor je niet: 'als God bestaat, waarom staat hij dan toe dat....
en 'als God bestaat, laat het hem dan maar bewijzen....'
en 'ik geloof pas als het wetenschappelijk is bewezen...'

Maar ho ho wacht even. Wij wilden weg uit het paradijs, wij wisten het zo goed, wij wilden zelf  wel beslissen wat goed en kwaad was. En God liet ons gaan, maar gaf ons alles mee, schiep een hele aarde voor ons zodat wij een goed leven konden leiden, Hij liet ons onze vrije wil, maar blijft altijd op de achtergrond tot wij Hem roepen.