Wat meer over ons zelf

Wij willen ons laten inspireren door de woorden van Christus; deze zijn opnieuw in deze tijd tot ons gebracht door Bruno Gröning.

Belangrijk is in je eigen leven structuur te hebben waarin een vaste plaats is ingepast voor stilte en bezinning.

Hierdoor stellen wij ons open voor ontvangst van de goddelijke energie om ons geestelijk te voeden.  Dit werkt  helend voor lichaam en ziel.

Ieder is persoonlijk verantwoordelijk voor zijn eigen welzijn en om dat van anderen te bevorderen. Je medemensen van dienst zijn.

Jezelf vragen: Hoe kan ik helpen i.p.v. word ik er beter van.

In de bijeenkomsten kunnen wij ons gezamenlijk sterken in vertrouwen en geloof. Geloven is geen privilege maar een werkwoord: het is niet alleen belijden met het woord , maar het doen in het leven van alle dag.

Als wij samen komen is dit een vorm van “kerk zijn” ofwel gemeenschap.

Jezus zei: “ Waar er twee of meer in mijn naam bijeen zijn,  ben ik in hun midden”.

De bron van de schepping is bewustzijn!



W.S.

Albert Einstein

Beroemde uitspraak van Albert Einstein:

‘De intuïtieve geest is een godsgeschenk, het rationele verstand een dienaar.
We hebben een maatschappij geschapen die de dienaar vereert en het geschenk is
vergeten.’

Wat Bruno Gröning over de ziel zegt

Walter Häusler, goede vriend en medewerker van Bruno Gröning vertelt:

Helaas is hier geen archief – geluidsopname en ook geen geschreven notitie van onze vriend van. Ik schrijf uit mijn herinnering wat Bruno Gröning rond 1995 in een kleine kring van medewerkers en goede vrienden in de Stephanskirchen in Oberbayern gesproken heeft:

'De ziel is het zuiver goddelijke in de mens. Ze is het ontvangstorgaan waarmee de mens de energie, die het lichaam nodig heeft, van God ontvangt. Daarom is het belangrijk dat de ziel altijd geopend is, dat wil zeggen dat de mens geen zorgen, geen verdriet, geen angst enzovoort, mag opnemen. Alleen de geopende ziel is in staat om de energie voor het lichaam op te nemen. Ik zie nog heel duidelijk voor me hoe Bruno Gröning zijn hand openende om ons zo het ontvangstorgaan ziel duidelijk te maken.

Zodra de ziel echter voelt dat kwaad op haar afkomt, sluit ze zich. Dat is onvermijdelijk. Ik herinner me heel duidelijk hoe Bruno zijn vingers kromde en daarna zijn hand helemaal sloot om het ons duidelijk te maken. Hij benadrukte vooral dat dit allemaal heel wetmatig plaats vindt. Daar kan niets aan veranderd worden.

De ziel is goddelijk en sluit zich want zij het kwaad speurt. Wetmatig is dan het gevolg dat het lichaam de energie niet krijgt. Hij kan het zelf immers niet opnemen en verzwakt. Het is daarom voor de mensen van het allergrootste belang het goede te zoeken, de vreugde en het vertrouwen te bewaren zodat zijn ziel geopend blijft.'

Ik zou ten slotte nog willen toevoegen dat Bruno Gröning in zijn leer een zeer groot belang hecht aan de ziel, hij sprak er veel over en steeds weer drukte hij de hulpzoekenden op het hart dat zij voor het menselijk bestaan van het allergrootst belang is.'

Walter Häusler, Gem. Erftstadt, Duitsland 

Want wat zou het een mens baten, als hij de gehele wereld won, maar schade leed aan zijn ziel?Mattheüs 16:26

Het nut van een opschrijfboekje

De 3 herderskinderen Jacinta, Francisco en Lucia

Het is onderzocht. Als het niet aan de grote klok wordt gehangen, worden wonderen snel vergeten. Of, hoewel men er eerst van overtuigd was dat het een wonder was, begint men later te twijfelen of het wel een wonder was. De herderskinderen van Fatima twijfelden later ook of het wel echt gebeurd was.
Grote verandering zoals een plotselinge genezing, van een verslaving af zijn, geluk wat je onverwachts komt toevallen, je kunt het gauw weer vergeten zijn.

De reden daarvan staat in de bijbel: 'het woord wordt wel gezaaid, maar wanneer ze het gehoord hebben, komt meteen Satan om het woord weg te graaien dat in hen gezaaid is. 'Marcus 4:15.
Wanneer God je leven aanraakt, komt satan, het negatieve onmiddellijk om het weg te roven.

Ik zal nooit vergeten dat ik op een winterochtend naar mijn werk reed. Ik had er geen erg in dat het spiegelglad was, het was de eerste winternacht dat het gevroren had. Een auto voor mij stopte voor het stoplicht. Ik remde, maar verloor de macht over het stuur en reed de berm in. Die berm ligt tussen twee verkeerswegen en is bezaaid met bomen, lantaarnpalen en palen van de stoplichten die boven beide wegen geplaatst zijn. Mijn auto reed recht op een paal aan en deze leek dikker en dikker te worden hoe dichter ik bij hem kwam. Ik dacht dat ik er geweest was, ik liet het stuur los, deed mijn handen voor mijn ogen en riep: 'Bruno'.

Even later stond ik stil. Ik liet mijn handen zakken. Ik stond recht achter de auto die voor het stoplicht stond. Ik keek achter mij, en daar stond een derde auto waarvan de chauffeur lijkbleek met opengesperde mond zat. Het stoplicht sprong op groen en we reden verder.

Het gebeurde zo snel, dat als ik niet de weken daarna de bevroren bandensporen in een slalom om de paal had gezien, ongetwijfeld had gedacht dat het niet gebeurd was.

In dit geval lag er wekenlang een 'herinneringsmonument' in het bevroren gras. Voor alle andere gevallen is het opschrijfboekje van grote waarde opdat wij niet vergeten en waar we kracht uit kunnen putten als het eens wat tegenzit.

Trouwens, Bruno zei dat het geen wonderen zijn, alleen maar verwonderen.

De hals van Bruno Gröning

Men vond het maar gek, dat Bruno Gröning zo'n vreemde hals had. Was het struma? Was het iets met zijn schildklier? Kon hij zich zelf dan niet genezen?

Josette, Bruno Gröning's weduwe vertelt dat Bruno het zo uitlegde:

'Dat is geen struma zoals mensen die hebben en geen ziekte. Ik doe er helemaal niets tegen bij mij zelf. Dat is zo en dat blijft zo, want de kracht gaat via deze hals naar binnen. Als ik voor duizenden mag werken dan wordt mijn hals heel groot en komt tot over mijn borst. Ik heb namelijk geen krop (struma), ik heb alleen een klier en dan voel ik mij er zeer goed bij. 

Als ik slechts voor honderden kan werken dan wordt de klier kleiner, dan voel ik mij nog goed.

Als ik minder vrienden voor mij heb dan wordt de klier heel klein, dan voel ik mij helemaal niet goed.

En als men mij het werk helemaal zal verbieden, dan zal ik innerlijk verbranden.'

Josette: 'Hij was van binnen verbrand, maar hij heeft nooit geklaagd.'

Lisl vertelt op haar eigen spontane en enthousiaste manier over de bijzondere dingen die zij met Bruno beleefde.

Over  hoe je aardappelen moet snijden, bijbeluitleg, reïncarnatie en nog meer wonderlijke dingen.

Lisl was een goede vriendin van Bruno. Zij kenden elkaar doordat zij de jarenlange verzorgster was van Ferdi Hosp, de voorzitter was van de Oostenrijkse vereniging.

Lisl - Lilo Hosp - Fredi Hosp

"We hebben vandaag als zoveel  moois, je kunt wel zeggen zoveel heerlijks beleefd, en ik wil graag een heel klein beetje vertellen uit mijn leven met Bruno Gröning, een heel klein beetje maar.

Ach, Bruno hield zo veel van koffie.  En wanneer hij bij ons kwam, zei hij altijd: ‘Lisl die maakt de lekkerste koffie. Ergens anders krijg ik alleen surrogaat koffie.’

Ja, en op een dag had ik veel in de bijbel gelezen. En ook over de bergprediking. Toen hadden de jongeren de korven met eten ingezameld en het brood en de vissen weer verdeeld. En de mensen zeiden dat er veel te weinig was, maar zo veel mensen zouden toch genoeg krijgen.

En dat hield me bezig: hoe kwam dat dan? En ik las steeds weer opnieuw, de bijbel en alles weer gelezen, het was zo prachtig. Het boeide mij zo.

En op een dag, waren we weer voor de Stephanskerk, voor Bruno, uitgenodigd. Ik had de hele dag nog niets gegeten. En Bruno bracht me een kop koffie en een beignet. En hij staat naast me en zegt:  ‘eet u toch!’ En ik kijk hem aan, en ik was overgelukkig toen hij daar stond, en ik dacht dat ik weg zou vliegen, zoveel stroom kreeg ik.  ‘Eet u toch!’

Ik at een beetje van de beignet. En toen was ik zo vol, alsof ik een grote schnitzel of wat dan ook gegeten had.  En plotseling zag ik het, dus zo was het, de spijziging.

Zo heeft hij alles geweten wat ik dacht. Zo heeft hij het mij getoond en ik heb het begrepen.

Onderzoek toont aan: liever pijn dan met eigen gedachten alleen gelaten te worden.

Dit bericht stond in de wetenschapsbijlage van de NRC van vrijdag 4 juli 2014:

Veel mensen vinden het onprettig om 6 tot 15 minuten met hun eigen gedachten alleen gelaten te worden. Ze hebben liever iets vervelends te doen dan niets te doen. Dat schrijven Amerikaanse psychologen vandaag in Science.

Veel mensen dienden zich zelfs liever een onaangename elektrische schok toe dan dat ze louter nadachten, bleek in één van hun elf experimenten. In dat onderzoek lieten ze enkele tientallen studenten zichzelf eerst zo’n schok toedienen om te ervaren hoe dat voelde.

Daarna zeiden ze tegen de deelnemers: als ik je nu vijf dollar zou geven, hoeveel daarvan zou je dan willen betalen om in het tweede deel van dit onderzoek niet nóg eens zo’n schok te krijgen?

In dat tweede deel werden de deelnemers een kwartier alleen gelaten, zonder pen, papier of telefoon, en gevraagd zichzelf te vermaken met hun gedachten.

Tweederde van de mannelijke en een kwart van de vrouwelijke deelnemers die eerder nog zeiden dat ze wilden betalen om geen nieuwe schok te krijgen, diende zichzelf in dat kwartier minstens één schok toe. Vooral voor mensen die zeiden dat ze snel verveeld zijn was het alleen zijn met de eigen gedachten erg. 

Het gaat hier over studenten. Als alles goed gaat, zullen ze na de studie, het werken, voor onderdak zorgen, kinderen krijgen en grootbrengen, zich afvragen, net zoals Peggy Lee: is that all there is?

En dat is onze evolutie. 

Is het in de dierenwereld de: ‘Survial of the fittest’, dus de overleving van de lichamelijk sterkste en meest aangepaste soort; in de menselijke evolutie gaat het op het persoonlijke vlak om geestelijke vernieuwing en stille geestelijke kracht.